Voice Dialogue
Zijn wie je bent
Er is een thema die ik in bijna ieder mens tegenkom.
Soms luid en duidelijk aanwezig, soms verscholen in de onderstroom: ben ik wel goed zoals ik ben?
Wie je bent, is niet in één moment ontstaan. Je bent gevormd door je opvoeding, je schooltijd, door je vriendschappen, door alles wat er wel en niet werd uitgesproken. Zo groei je op in een systeem met uitgesproken en onuitgesproken regels.
Met verwachtingen, loyaliteiten en overtuigingen die vaak al generaties lang meegaan.
Misschien werd er gezegd dat je niet zo slim was, of dat je veel te serieus bent of te gevoelig. Of werd er juist gezegd dat je juist te veel aanwezig was. Zinnen als deze nestelen zich in je hoofd, maar ook in je lichaam. Ze worden overtuigingen en jij ziet ze als waarheden. Als een soort van deken worden ze over je heen gelegd, als bescherming. Systemische gezien dragen we ook iets mee uit vorige generaties. Voor nu wil ik graag dichtbij jou blijven. Bij hoe jij nu in het leven staat. Ervaar je de overtuigingen als beschermend of als beperkend, of kun je ook beide kanten zien?
In de aanloop naar de systemische opstellingendagen hoor ik het vaak terug: “Ik vind het spannend” “Wat als ik het niet kan” “Wat als ik het verkeerd doe” “Wat als ik helemaal niets voel”
Aan de oppervlakte lijken het praktische zorgen, niets is minder waar, onder deze gedachten liggen bijna altijd diepere lagen: Angst voor het onbekende, Angst om afgewezen te worden, Angst om er niet bij te horen of door de mand te vallen.
Dat is vanuit systemische oogpunt ook helemaal niet vreemd. Erbij horen is één van de diepste drijfveren. Als kind is buitensluiting geen klein ongemak, het is existentieel. Hier begint het aanpassen, je wordt stiller, maakt je onzichtbaar of je maakt je juist groter en gaat de strijd aan. Dit alles met slechts één doel: de verbinding behouden.
En ergens onderweg raken we daardoor vaak de verbinding kwijt, met name bij onszelf. En wanneer je de verbinding met jezelf verliest wordt het ook steeds moeilijker de verbinding met de ander te maken.
Als ik de angst zie, hoor en voel bij de ander, in dit geval in de aanloop naar de opstellingendagen is het verleidelijk om de angst weg te nemen. Om te zeggen: “het komt goed” Om te sussen, te overtuigen, gerust te stellen.
Toch doe ik dit niet.
Niet omdat ik onverschillig ben, juist omdat ik respect heb voor ieders plek en verantwoordelijkheid. En de angst laat je iets zien, is er om je te helpen en te beschermen.
Als ik ga redden, neem ik iets over wat niet van mij is. Dan ontneem ik de ander de kans om zelf te ervaren of hij of zij het kan dragen.
Wat ik wel doe, is afstemmen. Ik deel wat ik zie, hoor en voel en benoem wat zich aandient. Ik blijf in contact, in verbinding en ik laat de keuze altijd bij de ander.
Dit vind ik belangrijk om veiligheid en bedding te kunnen bieden waar de ander zelf kan bepalen wat hij/zij wil en nodig heeft.
Dit vraagt ook iets van mij, het vraagt van mij dat ik op mijn eigen plek blijf staan. Dat mijn woorden kloppen met mijn gevoel en met mijn non verbale houding. Dat ik niet groter doe dan ik ben en mezelf ook niet kleiner maak.
Congruentie is voor mij geen techniek, maar een voorwaarde.
Ik weet hoe het is om die veiligheid te missen. Om, te voelen dat woorden niet helemaal overeenkomen wat eronder leeft. Het is voor mij essentieel om zuiver te zijn. Dit geeft rust en vertrouwen, de basis van waaruit ik werk.
En ja, ik vind het soms ook nog heel spannend.
Wanneer ik me laat zien, wanneer ik iets persoonlijks deel, wanneer ik sta voor wat ik te brengen heb.
De kunst is niet om die spanning kwijt te raken, de kunst is om ermee te kunnen zijn.
Door simpelweg te zeggen:
“Ik vind het spannend”
“Ik ben bang niet begrepen te worden”
Op het moment dat je het uitspreekt, verschuift er iets. Je zenuwstelsel ontspant een fractie, je ademhaling wordt dieper. Wat een grote, allesoverheersende golf leek, wordt dan iets wat je kunt dragen.
Marije Bennema
Mariëlle kwam op mijn pad toen ik werkgerelateerde problemen kreeg waar uiteindelijk niet alleen ik, maar ook mijn gezin onder leed.
Mariëlle heeft me in die moeilijke periode op een hele fijne manier geholpen, ondersteund en aangemoedigd.
Wat ik de afgelopen twee jaar heb geleerd is dat bij jezelf blijven het allerbelangrijkste is, het hielp me niet alleen om weer rechtop te komen staan, maar ook om mijn werk af te ronden en afscheid te nemen van mijn cliënten op een manier die bij mij past.
Met alle handvatten die ik kreeg, kon ik mijn blik weer op een positieve nieuwe toekomst richten.
Mariëlle heeft een warme en open persoonlijkheid, ik voelde me veilig bij haar.
Het was heel fijn om buiten de sessies ook contact op te mogen nemen met een vraag, een update, of gewoon om wat te delen.
De praktijkruimte heeft een prettige sfeer en het was fijn om zowel in de ochtend, middag of avond een sessie te kunnen hebben.
Lieve Mariëlle bedankt voor je niet afnemende luisterende oor, je warmte, je wijsheid, steun en adviezen. We sluiten af met het idee dat ik altijd terug mag komen als het nodig is.
Maar voor nu straalt de zon en kan ik er helemaal tegenaan!
Niet groter, niet kleiner: Precies Jij
Er is een thema dat ik in bijna ieder mens tegenkom. Soms luid en duidelijk aanwezig, soms verscholen in de onderstroom: ben ik wel goed zoals ik ben?
We worden niet blanco geboren, in een lege ruimte. We worden geboren in een systeem. In een familie, in een gezin met een geschiedenis.
Met uitgesproken en onuitgesproken regels. Verwachtingen, overtuigingen, loyalitieten die vaak al generaties lang meegaan.
Misschien werd er wel gezegd dat je niet zo slim was. Of dat je “wel erg serieus” bent. Of kreeg je het gevoel dat je te gevoelig was, of was je juist te aanwezig.
Wat er gezegd en niet gezegd maar wel gevoeld wordt nestelt zich in je systeem, in je lichaam.
Ze worden overtuigingen, jouw waarheid.
Het is een soort deken die je erover je heen legt.
Altijd met een functie, soms beschermend, vaak beperkend.
In de aanloop naar mijn opstellingendagen hoor ik het vaak terug:
“Ik vind het spannend.”
“Wat als ik het niet kan?”
“Wat als ik niets voel?”
“Wat als ik het verkeerd doe?”
Aan de oppervlakte lijken dit praktische zorgen. Onder deze zinnen en gedachten ligt vaak iets diepers: ANGST
Voor het onbekende, om er niet bij horen. Angst om afgewezen te worden, of om buiten de groep te vallen.
Systemisch gezien is dat niet vreemd.
Erbij horen, ingesloten worden, is een van onze diepste drijfveren. Buitensluiting is geen klein ongemak, het is existentieel, dus passen we ons aan en verlaten onszelf.
Je wordt stiller of gaat juist de strijd aan. Je gaat zorgen voor of je wordt onzichtbaar. Dit zijn allemaal aanpassingen die je doet om de verbinding te behouden.
En ergens onderweg raak je juist de verbinding met jezelf kwijt.
Wie ben jij en wie wil je zijn?
Het is verleidelijk om die angst bij de ander weg te willen nemen. Om gerust te stellen, te overtuigen, te verzachten. Gerust te stellen, te overtuigen of te sussen.
Toch doe ik dit niet.
Niet omdat ik onverschillig ben, maar juist omdat ik respect hebt voor ieders eigen plek en verantwoordelijkheid.
Als ik ga redden neem ik iets over wat niet van mij is. Dan ontneem ik de ander de kans om zelf te ervaren wat hij of zij kan en wil dragen.
Wat ik wél doe, is afstemmen.
Ik deel wat ik zie, voel en ervaar, ik nodig uit en spiegel. Ik benoem wat zich aandient en blijf in contact. De keuze laat ik altijd bij de ander.
Dat vraagt ook iets van mij, dat ik zelf op mijn plek blijf staan. Dat mijn woorden kloppen met mijn gevoel. Dat ik niet groter doe dan ik ben en mezelf ook niet kleiner maak. Congruentie is voor mij geen techniek, wel een voorwaarde. om die spanning kwijt te raken.
Ik weet hoe het is om veiligheid te missen, om te voelen dat woorden niet helemaal overeenkomen met wat eronder leeft.
Juist dat is waarom het voor mij essentieel is om zuiver te zijn in wat ik breng. Dat geeft rust en vertrouwen.
Wanneer jij durft te staan voor wie je bent, verandert er niet alleen iets in jou. Het werkt door in relaties, je gezin, in het systeem waar jij onderdeel van bent.
Misschien is dat wel de stille kracht van congruentie.
Hanke Amels
Ik heb bij Mariëlle een Opstellingendag gedaan en het was fantastisch.
De intuïtieve manier waarop ze de leiding heeft is heel fijn.
Ze staat helemaal open voor alle deelnemers en alles wat er gebeurd gedurende de dag.
Ze doet het niet zoals ‘het hoort’ en stelt de vragen die gesteld moeten worden ook al zijn die soms pijnlijk. Juist díe vragen waren zó raak.
Als je al vaker opstellingen hebt gedaan of juist nog nooit, in beide gevallen is Mariëlle een aanrader.
Om eens buiten de spreekwoordelijke systemische lijntjes te kleuren.
En om juist heel open een dag in te gaan waar je gegarandeerd nog weken van na kan genieten door alles wat er in slechts één dag in beweging wordt gezet.
Ik kwam voor Mariëlle vanuit Rotterdam naar Groningen en ik kom zeker terug! 💓💓
– Hanke Amels –
“Van verzet naar verzachting: wat er gebeurt als je luistert”
In mijn praktijk kijk ik altijd holistisch.
Ik geloof dat alles met elkaar verbonden is.
Wanneer er iets speelt op mentaal, fysiek of spiritueel niveau, heeft dat altijd invloed op de andere gebieden.
Misschien herken je dat wel: een periode van stress waarin je ineens ook slechter slaapt.
Of fysieke klachten die opkomen wanneer je mentaal overloopt.
Het is nooit geïsoleerd, het hoort bij elkaar.
Sinds ik gestart ben met de opleiding Je lijf en brein zien over de biologische natuurwetten, vallen er voor mij alleen maar meer puzzelstukjes op hun plek.
Het bevestigt wat ik eigenlijk al jarenlang voel:
Je lichaam laat je niet in de steek. Het werkt mét je, niet tegen je.
En de signalen die het geeft, hoe vervelend ze soms ook voelen, zijn bedoeld om je te helpen.
Ik neem dit steeds meer mee in mijn begeleiding en het werkt.
Ik zie mensen zachter worden, eerlijker worden, meer in verbinding komen met zichzelf door te luisteren naar hun lichaam en hun gezichtsveld te verbreden.
Soms is het ook een spanningsveld met mijn werk als verpleegkundige.
Alsof er gekozen moet worden tussen medisch óf complementair, maar zo kijk ik er niet naar.
Voor mij mag het naast elkaar bestaan.
Sterker nog: het vult elkaar prachtig aan.
Waar het uiteindelijk om gaat, is dat jij kiest wat voor jou fijn is.
En die keuze is helpend in jouw herstel.
De manier waarop je omgaat met je lichaam, verandert je herstel.
Ik zie in mijn praktijk regelmatig dat mensen hun medicatie “troep” noemen.
Maar stel jezelf eens de vraag:
Welke boodschap geef je dan aan je lichaam?
Hoe kan je lijf iets opnemen wat jij zelf afwijst?
Intentie doet ertoe en ook de manier hoe je ernaar kijkt, doet ertoe.
Toch worden ziekte en klachten vaak gezien als lastig.
Ze komen nooit uit, mogen er eigenlijk niet zijn.
We moeten door, niet zeuren.
Sterk zijn.
Maar nu even eerlijk?
Helpt dat je écht vooruit?
Draagt die houding bij aan herstel?
Ik denk van niet.
Ik weet hoe het is om je lichaam te negeren, ik deed het zelf jarenlang.
Sinds mijn jeugd heb ik last van hevige hoofdpijnaanvallen.
En ik ging altijd in verzet.
Ik baalde ervan.
Ik wilde niet stoppen want dan was ik zwak.
Ik wilde niemand teleurstellen.
Dus ging ik door ver voorbij mijn grens.
Mijn lichaam trok aan de noodrem.
De aanvallen werden zó heftig dat ik soms anderhalve week uitgeschakeld was.
Pas als ik écht niet meer kon, stopte ik.
En nu?
Now I do it differently.
Ik luister bij het eerste signaal, ik neem rust.
Neem mijn medicatie zonder oordeel als steun, verzachting, niet als zwakte.
En meestal ben ik na vier uur alweer oké.
Vier uur, in plaats van anderhalve week.
Dat is de kracht van meebewegen in plaats van vechten.
Dus ik wil jou graag dezelfde vraag stellen:
Hoe zou het voor jou zijn om dit eens uit te proberen?
Wat gebeurt er als je stopt met vechten?
Als je luistert naar wat je lichaam eigenlijk al zo lang vertelt?
Als je jezelf toestaat om te rusten, in plaats van door te duwen?
Durf je die uitnodiging aan?
Ik hoor heel graag wat het je brengt.
Je hoeft het niet alleen te onderzoeken, ik ben er.
De bodem van de put
Tijdens een kennismakingsgesprek hoor ik het vaak:
“Daar wil ik liever niet meer naartoe, dat heb ik al wel een plekje gegeven.”
De jeugd, een moeilijke periode, neerslachtige gevoelens.
En dat begrijp ik.
Want wie wil er nou terug naar iets wat pijn deed?
Toch ligt daar vaak de oorsprong van wat je vandaag tegenhoudt of waar je nu tegenaan loopt.
Ik leg dan altijd uit dat het niet mijn bedoeling is om te wroeten in oude pijn, om opnieuw door alle gebeurtenissen en bijbehorende emoties heen te gaan. Dat is echt niet nodig.
Wat ik wél doe, is samen kijken naar de rode draad die door jouw ervaringen heen loopt. Het patroon dat zich – vaak onbewust – steeds weer herhaalt.
Want juist dat patroon laat zien waar je nu tegenaan loopt.
En als je dat eenmaal ziet, komt er ruimte.
Ruimte voor bewustwording.
Ruimte om te kiezen.
Ruimte om het vanaf nu anders te doen.
Soms is het nodig om even helemaal beneden te zijn.
Op de bodem van de put.
Dat klinkt misschien zwaar, maar juist daar voel je weer grond onder je voeten.
Van daaruit kun je weer omhoog.
Ik wil je graag een touwladder aanreiken.
Zodat jij, stap voor stap, op jouw tempo en op jouw manier, weer omhoog kunt klimmen.
Terug naar licht, naar lucht, en vrijheid. Terug naar jezelf.
De stille kracht van confronterende compassie
“Je mag alles voelen, en ik ga je ook uitnodigen om écht te kijken naar wat je liever vermijdt.”
Veel mensen die bij mij in de praktijk komen, zijn gewend om het zelf op te lossen. Ze zijn sterk, slim, gevoelig — en vaak ook streng voor zichzelf. Ze hebben al veel geprobeerd, gelezen, misschien zelfs therapie gevolgd. Maar toch blijven bepaalde patronen zich herhalen.
En juist daar begint het échte werk.
Ik werk met confronterende compassie. Wat dat betekent?
Dat je bij mij alles mag voelen, denken en zeggen — zonder oordeel. Maar dat ik je ook uitnodig om eerlijk te kijken naar wat er echt speelt. Naar die innerlijke stem die je klein houdt. Naar het patroon dat je steeds weer doet aanpassen of pleasen. Naar de schaduwkant die je liever wegdrukt, maar die stiekem de touwtjes in handen heeft.
Dat kan spannend zijn, soms zelfs pijnlijk.
Het is nooit hard, geen druk of pushen.
Juist door te vertragen en met liefdevolle aandacht te kijken naar wat er in jou leeft, ontstaat er ruimte.
Ruimte voor bewustzijn, zachtheid en voor keuzemogelijkheden.
Ik stel vragen, spiegel en ik maak gebruik van wat mijn intuïtie mij laat zien.
En soms benoem ik precies dat wat je eigenlijk liever niet wilde horen, niet om je te confronteren, maar om je dichter bij jezelf te brengen.
Confronterende compassie is niet het tegenovergestelde van veiligheid.
Het is veiligheid, omdat je mag landen in wat er echt is. En je ontdekt dat je niets meer hoeft te vermijden.
Want hoe zou het zijn…
als je niet langer weg hoeft te kijken van jezelf?
Systemische opstellingendag voor stellen.
Samen zien wat er tussen jullie in staat.
Soms voel je dat er iets schuurt in je relatie. Alsof je steeds opnieuw in dezelfde patronen terechtkomt. Je wilt elkaar graag begrijpen, maar het lukt niet altijd. Gesprekken lopen vast, er ontstaat afstand of juist strijd – terwijl je allebei verlangt naar verbinding, naar echt contact.
Op deze dag nodig ik jullie uit om samen te kijken naar wat er onder de oppervlakte speelt. Niet met je hoofd, maar via een opstelling. Systemisch werk maakt zichtbaar wat vaak onbewust tussen jullie in staat. Dat kan gaan over dynamieken uit je familiesysteem, oude pijn, loyaliteiten of thema’s die helemaal niet van nu zijn, maar wel invloed hebben op hoe jullie elkaar nu ontmoeten.
Wat kun je verwachten?
– Een veilige, liefdevolle setting waarin alles er mag zijn
– Ruimte voor 3 stellen – zodat er persoonlijke aandacht is
– Een opstelling per stel, begeleid door mij
– Tussendoor reflectiemomenten, oefeningen en rust
– Geen oplossingen van buitenaf, maar inzichten van binnenuit
Voor wie is deze dag?
Voor stellen die bereid zijn om eerlijk te kijken. Naar zichzelf én naar wat ze samen meebrengen in de relatie. Je hoeft niet ‘diep in de shit’ te zitten om te komen – juist het verlangen om elkaar beter te begrijpen is genoeg.
Wat levert het op?
Verlichting. Helderheid. Zicht op wat zich afspeelt onder jullie gesprekken, ruzies of stiltes. Maar ook: meer compassie voor jezelf en voor elkaar. En ruimte om weer écht contact te maken.
Datum: Zondag 31 mei 2026
Tijd: 9.30 – 16.00 uur
Locatie: Groningen, de Bloeiende Lotus
Investering: €297 per stel (inclusief lunch, versnaperingen & nazorg)
Maximaal 3 stellen – dus plek voor persoonlijke aandacht.
Als dit resoneert, voel je dan welkom.