In mijn praktijk kijk ik altijd holistisch.
Ik geloof dat alles met elkaar verbonden is.
Wanneer er iets speelt op mentaal, fysiek of spiritueel niveau, heeft dat altijd invloed op de andere gebieden.
Misschien herken je dat wel: een periode van stress waarin je ineens ook slechter slaapt.
Of fysieke klachten die opkomen wanneer je mentaal overloopt.
Het is nooit geïsoleerd, het hoort bij elkaar.
Sinds ik gestart ben met de opleiding Je lijf en brein zien over de biologische natuurwetten, vallen er voor mij alleen maar meer puzzelstukjes op hun plek.
Het bevestigt wat ik eigenlijk al jarenlang voel:
Je lichaam laat je niet in de steek. Het werkt mét je, niet tegen je.
En de signalen die het geeft, hoe vervelend ze soms ook voelen, zijn bedoeld om je te helpen.
Ik neem dit steeds meer mee in mijn begeleiding en het werkt.
Ik zie mensen zachter worden, eerlijker worden, meer in verbinding komen met zichzelf door te luisteren naar hun lichaam en hun gezichtsveld te verbreden.
Soms is het ook een spanningsveld met mijn werk als verpleegkundige.
Alsof er gekozen moet worden tussen medisch óf complementair, maar zo kijk ik er niet naar.
Voor mij mag het naast elkaar bestaan.
Sterker nog: het vult elkaar prachtig aan.
Waar het uiteindelijk om gaat, is dat jij kiest wat voor jou fijn is.
En die keuze is helpend in jouw herstel.
De manier waarop je omgaat met je lichaam, verandert je herstel.
Ik zie in mijn praktijk regelmatig dat mensen hun medicatie “troep” noemen.
Maar stel jezelf eens de vraag:
Welke boodschap geef je dan aan je lichaam?
Hoe kan je lijf iets opnemen wat jij zelf afwijst?
Intentie doet ertoe en ook de manier hoe je ernaar kijkt, doet ertoe.
Toch worden ziekte en klachten vaak gezien als lastig.
Ze komen nooit uit, mogen er eigenlijk niet zijn.
We moeten door, niet zeuren.
Sterk zijn.
Maar nu even eerlijk?
Helpt dat je écht vooruit?
Draagt die houding bij aan herstel?
Ik denk van niet.
Ik weet hoe het is om je lichaam te negeren, ik deed het zelf jarenlang.
Sinds mijn jeugd heb ik last van hevige hoofdpijnaanvallen.
En ik ging altijd in verzet.
Ik baalde ervan.
Ik wilde niet stoppen want dan was ik zwak.
Ik wilde niemand teleurstellen.
Dus ging ik door ver voorbij mijn grens.
Mijn lichaam trok aan de noodrem.
De aanvallen werden zó heftig dat ik soms anderhalve week uitgeschakeld was.
Pas als ik écht niet meer kon, stopte ik.
En nu?
Now I do it differently.
Ik luister bij het eerste signaal, ik neem rust.
Neem mijn medicatie zonder oordeel als steun, verzachting, niet als zwakte.
En meestal ben ik na vier uur alweer oké.
Vier uur, in plaats van anderhalve week.
Dat is de kracht van meebewegen in plaats van vechten.
Dus ik wil jou graag dezelfde vraag stellen:
Hoe zou het voor jou zijn om dit eens uit te proberen?
Wat gebeurt er als je stopt met vechten?
Als je luistert naar wat je lichaam eigenlijk al zo lang vertelt?
Als je jezelf toestaat om te rusten, in plaats van door te duwen?
Durf je die uitnodiging aan?
Ik hoor heel graag wat het je brengt.
Je hoeft het niet alleen te onderzoeken, ik ben er.