Uit ander hout gesneden

hout, oud, zwaarte
opgeslagen
geur van warmte
tegenstrijdigheid
verscholen in de jaarringen van het leven
wat heeft zich genesteld en zoekt een warm en beschut onderkomen?
aanwezig zijn, bewust, een inzicht
lang genoeg gedragen
teruggeven; in liefde
vergeving

Vroeger, wanneer de schemer zijn intrede deed en ik in mijn bed weggedoken onder mijn donzen dekbed lag, schreef ik gedichten. Het gaf mij de ruimte om woorden te geven aan mijn gevoelens. Zonder oordeel, met een schrijfblok op schoot en mijn lievelingspen in de hand. Zijn met mezelf, veilig, tot die zwoele zomeravond in augustus. Mijn zielenroerselen werden ontdekt door mijn moeder nadat ik boos -na een ruzie- het huis had verlaten. Ze verscheurde de vellen papier met mijn zorgvuldig gekozen woorden in honderdduizend stukjes. Mijn gevoelens, mijn IK, verdwenen zonder pardon in de grijze afvalcontainer. Ik heb het nooit kunnen begrijpen.

Wat maakte dat mijn moeder mijn schrijfsels verscheurde? Was het te confronterend? Kon ze het niet zien?

Alle vragen kan ik nu bevestigen met een volmondige JA. Mijn moeder heeft als kind en in haar volwassen leven veel meegemaakt. Het werkelijke voelen en daar woorden aan geven was voor haar onmogelijk. Ze sloot zich op in zichzelf. Metselde een ijzersterke muur om zich heen en haar laatste beetje liefde versteende. 

Misschien was dit haar manier om zich te beschermen tegen al het kwaad uit de boze buitenwereld. Ze heeft mij willen behoeden voor dit verdriet en deze pijn. Met alle goede bedoelingen, zo kan ik het nu zien.
“Dank je wel mam, voor je lessen, je hebt gedaan wat jij dacht dat het juiste was”. Ik heb één vraag: 

“Kun je nog liefdevol naar mij kijken als ik het anders doe?”

Een terugblik op een ingrijpend moment uit mijn jeugd. Dankbaarheid kan ik voelen omdat ik nu van een afstandje en met een open blik naar die situatie kan kijken. Zonder pijn kijken naar de gevoelige en gekwetste tiener die ik toen was. Het brengt mij rust en ruimte voor bezinning en (zelf)reflectie. Het is de kunst om niet te blijven hangen in het gevoel van toen. Mezelf bij de kladden pakken en te zijn, in het NU. Ik wil mijn eigen keuzes maken en mijn dromen realiseren. Recht geven aan wie ik ben, waar ik het verschil wil maken en mijn verlangens laten spreken.

zachte landing
overzicht
bescherming
steun en vertrouwen
ingrediënten voor het leven
nieuw, nog een beetje vreemd
zin in, ik kom eraan!

Ik besef dat ik vaak geen eigen keuzes durf te maken en het uitspreken van mijn verlangens me nóg meer moeite kost. Ruim 40 jaar lang ben ik gewend om rekening te houden met anderen, me af te stemmen en in te voelen wat de ander nodig heeft. Eén van de  overtuigingen die ik heb meegekregen vanuit mijn familiesysteem is dat het egoïstisch is om jezelf op nummer één te zetten. Het is een hels karwei om dit te veranderen. Dat vereist naast discipline en de wil om het anders te doen veel zelfreflectie. Na een jarenlang strijd ben ik bereid om deze keuze te maken. Ik voel een sterk verlangen om mijn eigen mening, keuzes en dromen te erkennen en weet dat ik dan niet egoïstisch, maar een veel leuker mens ben.

En dan draait mijn blik richting de toekomst:  Hoe wil ik dat die eruit ziet? Waar heb ik invloed op? Hoe wil ik zijn? Hoe wil ik leven? Wat vind ik belangrijk?

En dan blijft er slechts een boodschap over: De weg ligt open, vol mogelijkheden, gebruik deze, maak je eigen keuzes en bewandel je eigen pad. Je hoeft het niet alleen te doen, vraag om hulp. Wat heb je nodig? Er zijn obstakels, omgevallen bomen op je weg, zij willen je iets vertellen. Luister, heb vertrouwen, verbind je met liefde en laat je verwonderen.

stevig, robuust, geaard, sterk en in zachtheid
zuurstof, een pad, omgeven door liefde
waar naar toe? maakt het uit?
ik ga mijn weg, alleen en ook samen
dromen, verlangen en verwondering

Gevangen

Na een lange wandeling nestel ik mij in mijn zachte teddy deken met een mok dampende thee op de bank. Ik staar naar buiten en even is er hélemaal niets.

Alleen ik, zonder gedachten, leeg. Het voelt als alleen aandacht te hebben voor dát wat er is. Een containerboot die voorbij vaart. Mijn buurmeisje die buiten aan het oefenen is met haar splinternieuwe roze rolschaatsen en de takken van de bomen die meedeinen op het ritme van de wind.

Is dit wat wordt gezegd ‘in het moment zijn?’ Is dit ontspanning? Dit ben ik niet zo gewend. Vrijwel meteen plopt ook het bekende stemmetje op in mijn hoofd. “Je bent lui, je bent egoïstisch” op harde toon dringen deze zinnen mijn hoofd binnen.

In een fractie van een seconde vult de leegte die ik even mocht ervaren, zich met talloze gedachten. Ik realiseer me dat ik altijd van alles moet en daardoor mezelf voortdurend druk opleg. Lummeltijd, op de bank mijmeren, zonder doel buiten zijn en schrijven. De dingen waar ik blij van word parkeer ik.

‘Het verlangen is zo groot, maar het moeten blijkt sterker’

Opeens hoor ik de stem van mijn oma: “Je hebt niets te willen, je bent nog maar een kind” Ik baal hier van, is het nu wéér zo’n overtuiging die me parten speelt? Ik ben er zo klaar mee om hier telkens mee geconfronteerd te worden. Ik wil niet steeds terug kijken, ik wil vooruit met mijn blik gericht op de toekomst.

Er ontstaat een onrustig en borrelend gevoel in mijn buik. De spieren in mijn keel trekken zich samen, het is alsof het mij belemmert om te spreken. Dit zijn herkenbare gevoelens en ik heb de neiging om ze weg te drukken omdat ik dit niet wil voelen.

Herken je dit? Je lichaam geeft signalen en je duwt het weg, wil het niet voelen. Want wat zal er gebeuren er als je dit allemaal gaat voelen. Kun je je dan nog staande houden?

Vaak is dit is een onbewuste reactie, je overlevingsmechanisme. Inmiddels herken ik de signalen en weet ik dat ik hier een bewuste keuze in heb. Ik kan besluiten om het weg te duwen óf het er te laten zijn en zo te ervaren wat er ontstaat. Als ik een betekenis geef aan deze gevoelens kom ik uit bij emoties als boosheid, onmacht en verdriet.

Durf ik dit toe te laten? Heb ik hier hulp bij nodig? Wie zou mij hiermee kunnen ondersteunen?

Het stellen van deze vragen helpt mij om het gevoel dat naar boven komt te erkennen in plaats van weg te stoppen. Alle antwoorden liggen opgeslagen in jezelf. Het enige wat je hoeft te doen is vragen stellen en luisteren.

het is er allemaal al
het is er allemaal
het is er
het is

Nu ik mijn gedachten de vrije loop laat besef ik dat ik mezelf ontelbare keren vast zet. Mijn hoofd, de plek waar mijn kennis en ervaringen opgeslagen liggen. Emoties die mij op verschillende momenten herinneren aan dat waar naar ik verlang. En mijn intuïtie die mij altijd de weg wijst.

Hoe kan ik deze drie krachten laten samenspelen?

Ik nestel mij als een rups in zijn cocon nog dieper in mijn deken. Ik voel mij veilig en geborgen. Ik stel mezelf de vraag hardop en laat de trilling van de woorden hun weg vinden. Als een warme wind vinden vertrouwen en rust hun plek in mijn lichaam. De deur staat op een kier.