Tag: systemisch werk

Geplaatst op

Opstellingen dag – Februari –

Het afgelopen jaar heb ik samen met Grietje al veel lieve mensen mogen begeleiden en er hebben verscheidene verschuivingen plaatsgevonden in diverse familiesystemen.

We hebben gemerkt dat het thema “Je plek innemen” enorm leeft. Omdat we graag aan deze behoefte tegemoet willen komen, hebben we besloten om in februari een hele dag te wijden aan dit thema.

Zondag 13 februari a.s. organiseren Grietje Tangenberg van Compassie coaching & training en Mariëlle van Veen van Praktijk de Zielswijze een opstellingen dag in Groningen met het thema: je plek innemen.

Voel jij je vaak een buitenbeentje? Weet je soms niet goed hoe je tot anderen te verhouden? Heb je soms moeite met je eigen grenzen of die van een ander? Neem je gemakkelijk de verantwoordelijkheid van anderen over? Ben je vaak hard aan het werk om te voldoen aan verwachtingen die anderen van je hebben? Dan kan het zijn dat je plek niet helemaal duidelijk is.

Wil je hier graag eens naar kijken, dan nodigen we je van harte uit deel te nemen. Samen gaan we kijken wat jouw plek is en of daar iets in kan en moet veranderen.

Ook als je geen vraag wilt inbrengen maar wel benieuwd bent naar wat familieopstellingen voor je kunnen betekenen ben je welkom. Onze ervaring is dat alle deelnemers waardevolle informatie en inzichten meenemen uit de opstellingen.

We hebben ruimte voor maximaal 10 personen. Je bent welkom vanaf 09.45 en we eindigen rond de klok van 17.00. Plaats: Edanz in Groningen.
Je bijdrage is € 111,00,-

Heb je nog vragen? Bel, mail of app gerust. Je kunt je aanmelden door het aanmeldingsformulier in te vullen of een mail te sturen naar marielle@praktijkdezielswijze.nl

“Ik ben bij de opstellingenmiddag van Mariëlle en Grietje geweest. Waar ik eerst lichte twijfel had of ik mijn thema in een groep wilde ‘bespreken’ verdween deze twijfel als sneeuw voor de zon toen ik eenmaal binnen was. Wat hebben ze een warme, veilige setting gecreëerd. De middag was magisch te noemen. Of je in de opstelling deelnam of niet. Bij elke opstelling werd er wel iets aangeraakt wat helpend was in het eigen proces. Ik ben heel erg blij dat ik ben gegaan en heb antwoorden gekregen op mijn vraag. Of ik het je aanraad om ook te gaan?! Geen twijfel over mogelijk! Ga als je ook maar enigszins het gevoel hebt dat dit iets zou kunnen zijn.” -Marjan van de Bult-

Geplaatst op

Ester Dalmolen

Lieve Mariëlle,

We kennen elkaar inmiddels al een aantal jaren, wisselen regelmatig uit en hebben inmiddels ‘een lijntje’ zoals wij dat noemen.

Dan kun je zeggen: hoe spannend is dan het om met een levensvraagstuk naar jou te gaan, juist omdat we ons ‘lijntje’ hebben?

Ik wist echter dat ik met mijn vraagstuk alleen maar naar jou kon omdat ik weet dat ik bij jou in deskundige, betrouwbare en vertrouwde handen ben. Jij bent gewoon een topper in jouw vak.

Naast dat we eerst hadden uitgewisseld vroeg je me twee keer met welke vraag ik bij je kwam. Ik vertelde je dat ik die ochtend volledig blanco de deur was uitgegaan (dat terwijl de dagen ervoor het vraagstuk zo duidelijk was voor mij……).

Bij de eerste keer vragen kwam er geen vraag in me op. We praatten verder en bij de tweede keer vragen kwam er iets door. Ik vond het een gekke vraag en daarmee weet ik tegelijkertijd dat het de juiste vraag is.

De vraag was: ‘hoe ben ik mezelf’?

Vervolgens kwam er een mooie, emotionele, bijzondere en duidelijke opstelling tevoorschijn waarmee, voor mij, alle opgedane ervaring/kennis van de afgelopen jaren op plek is gevallen. De cirkel is rond, zeg maar.

En juist daarom kon ik alleen bij jou zijn met mijn vraagstuk omdat jij voelt, ‘weet’, ziet, hoort en zuiver bent in wat er nodig is op dat moment.

We zijn in mijn opstelling door ongeloof, boosheid, verdriet en blijdschap gegaan en wat uiteindelijk resulteerde in het samenvallen van alles wat er was, is en nog gaat komen voor mij. Wauw!

Omdat ikzelf hoog sensitief ben, merkte ik meteen verandering in mezelf en in het hele systeem waarin ik me bevind. Ook man en dochter merk(t)en verandering op bij mij.

Ik bemerk bijv. dat ik meer vanuit zachtheid (vrouwelijke energie) praat, meer iets kan laten waar het hoort (wat is van mij en wat is van de ander) en dat ik mijn mannelijke energie minder inzet (minder stellig zijn).

Dank je wel, lieve Mariëlle, dat je mij tools hebt meegegeven.

Ik ‘oefen’ dagelijks met deze tools (en wat het systeem mij heeft laten zien) en merk dat dit resultaat geeft waarmee ik vervolgens heel blij ben én waarmee ik steeds meer bij mezelf kom.

Wat ben je toch ook een mooi mens! Diepe buiging voor jou.

Hartelijke groeten,

Ester Dalmolen

Geplaatst op

Uit ander hout gesneden

hout, oud, zwaarte
opgeslagen
geur van warmte
tegenstrijdigheid
verscholen in de jaarringen van het leven
wat heeft zich genesteld en zoekt een warm en beschut onderkomen?
aanwezig zijn, bewust, een inzicht
lang genoeg gedragen
teruggeven; in liefde
vergeving

Vroeger, wanneer de schemer zijn intrede deed en ik in mijn bed weggedoken onder mijn donzen dekbed lag, schreef ik gedichten. Het gaf mij de ruimte om woorden te geven aan mijn gevoelens. Zonder oordeel, met een schrijfblok op schoot en mijn lievelingspen in de hand. Zijn met mezelf, veilig, tot die zwoele zomeravond in augustus. Mijn zielenroerselen werden ontdekt door mijn moeder nadat ik boos -na een ruzie- het huis had verlaten. Ze verscheurde de vellen papier met mijn zorgvuldig gekozen woorden in honderdduizend stukjes. Mijn gevoelens, mijn IK, verdwenen zonder pardon in de grijze afvalcontainer. Ik heb het nooit kunnen begrijpen.

Wat maakte dat mijn moeder mijn schrijfsels verscheurde? Was het te confronterend? Kon ze het niet zien?

Alle vragen kan ik nu bevestigen met een volmondige JA. Mijn moeder heeft als kind en in haar volwassen leven veel meegemaakt. Het werkelijke voelen en daar woorden aan geven was voor haar onmogelijk. Ze sloot zich op in zichzelf. Metselde een ijzersterke muur om zich heen en haar laatste beetje liefde versteende. 

Misschien was dit haar manier om zich te beschermen tegen al het kwaad uit de boze buitenwereld. Ze heeft mij willen behoeden voor dit verdriet en deze pijn. Met alle goede bedoelingen, zo kan ik het nu zien.
“Dank je wel mam, voor je lessen, je hebt gedaan wat jij dacht dat het juiste was”. Ik heb één vraag: 

“Kun je nog liefdevol naar mij kijken als ik het anders doe?”

Een terugblik op een ingrijpend moment uit mijn jeugd. Dankbaarheid kan ik voelen omdat ik nu van een afstandje en met een open blik naar die situatie kan kijken. Zonder pijn kijken naar de gevoelige en gekwetste tiener die ik toen was. Het brengt mij rust en ruimte voor bezinning en (zelf)reflectie. Het is de kunst om niet te blijven hangen in het gevoel van toen. Mezelf bij de kladden pakken en te zijn, in het NU. Ik wil mijn eigen keuzes maken en mijn dromen realiseren. Recht geven aan wie ik ben, waar ik het verschil wil maken en mijn verlangens laten spreken.

zachte landing
overzicht
bescherming
steun en vertrouwen
ingrediënten voor het leven
nieuw, nog een beetje vreemd
zin in, ik kom eraan!

Ik besef dat ik vaak geen eigen keuzes durf te maken en het uitspreken van mijn verlangens me nóg meer moeite kost. Ruim 40 jaar lang ben ik gewend om rekening te houden met anderen, me af te stemmen en in te voelen wat de ander nodig heeft. Eén van de  overtuigingen die ik heb meegekregen vanuit mijn familiesysteem is dat het egoïstisch is om jezelf op nummer één te zetten. Het is een hels karwei om dit te veranderen. Dat vereist naast discipline en de wil om het anders te doen veel zelfreflectie. Na een jarenlang strijd ben ik bereid om deze keuze te maken. Ik voel een sterk verlangen om mijn eigen mening, keuzes en dromen te erkennen en weet dat ik dan niet egoïstisch, maar een veel leuker mens ben.

En dan draait mijn blik richting de toekomst:  Hoe wil ik dat die eruit ziet? Waar heb ik invloed op? Hoe wil ik zijn? Hoe wil ik leven? Wat vind ik belangrijk?

En dan blijft er slechts een boodschap over: De weg ligt open, vol mogelijkheden, gebruik deze, maak je eigen keuzes en bewandel je eigen pad. Je hoeft het niet alleen te doen, vraag om hulp. Wat heb je nodig? Er zijn obstakels, omgevallen bomen op je weg, zij willen je iets vertellen. Luister, heb vertrouwen, verbind je met liefde en laat je verwonderen.

stevig, robuust, geaard, sterk en in zachtheid
zuurstof, een pad, omgeven door liefde
waar naar toe? maakt het uit?
ik ga mijn weg, alleen en ook samen
dromen, verlangen en verwondering

Geplaatst op

Waar werd je blij van als kind?

Een vraag die mij veelvuldig werd gesteld de afgelopen tijd. Toeval, of is het tijd om dit verlangen eens aan te gaan kijken? Elke keer overvalt deze vraag me, val ik stil, begint mijn hart als een razende te kloppen en maakt een lichte golf van paniek mij meester.

De rauwheid van herinneringen uit mijn jeugd vinden een weg naar boven als antwoord op die vraag. Laat ik die minder mooie herinneringen toe of kies ik ervoor om het diep weg te stoppen. Aan mij steeds de keus.

Waar is de lichtheid en het speelse gebleven? Deze zal ergens zijn, maar waar? Ergens diep verstopt, of ligt het dichter aan de oppervlakte en wil ik het (nog) niet zien?

Het is een miezerige herfstdag, begin december. Gehuld in een warme jas, zachte sjaal en mijn gebloemde regenlaarzen trotseer ik de gure wind. In de natuur mijn zintuigen prikkelen: wat neem ik waar? wat valt mij op? wat ruik ik? Plotseling valt mijn oog op een esdoorn-zaadje dat voor mij op de grond ligt. Er ontstaat een warm gevoel in mijn buik en een glimlach op mijn gezicht. Mijn herinneringen nemen me mee terug.

Met mijn opa maakte ik als klein meisje regelmatig wandelingen. In de herfst zochten we kastanjes, bladeren en eikeltjes om een herfstschaal te maken als verrassing voor oma. Zo ontdekte ik dat esdoorn-zaadjes op helikoptertjes lijken. Ik vermaakte mezelf uitstekend met het omhoog gooien van de zaden en dan te zien dat zij door hun propellervorm naar beneden dwarrelen.

Dan herinner ik mij opeens een kinderliedje:

Helikopter, helikopter mag ik met je mee omhoog. Hoog in de wolken wil ik wezen, hoog in de wolken wil ik zijn. Helikopter, helikopter, vliegen is zo fijn.

Waar komt dit nu weer vandaan? Mijn hoofd gaat meteen op zoek naar een verklaring, ik bemerk irritatie. Ik duw dit gevoel weg, deze irritatie mag er van mij niet zijn. Het lijkt te werken. Het onrustige, geïrriteerde gevoel verdwijnt om vervolgens als een boemerang terug te slaan. De spieren in mijn keel knijpen zich samen, ik bal mijn vuisten en verzet me als een malle hiertegen. Ik laat het er even zijn.

Minutenlang weet ik me geen raad en de intensiteit en irritatie wordt heviger en heviger. Op het moment dat het te heftig wordt en ik overweeg om het wederom weg te duwen lijkt het zijn hoogtepunt te bereiken. Ik voel hoe de spieren in mijn lichaam zich langzaam ontspannen en de rust terugkeert.

Helikopter, helikopter mag ik met je mee omhoog?

Dan dwarrelt er een wit veertje voor mijn neus naar beneden. Ik raap het op en voel de zacht- en lichtheid. Meteen plopt de vraag op: “Mag het ook speels en luchtig zijn?” Ik voel de zware last van mijn schouders glijden en er ontstaat ruimte.

Wanneer je opgroeit in een gezin waar één of beide ouders niet aanwezig zijn door bijvoorbeeld een scheiding of overlijden, kan een kind zich eenzaam voelen en een innerlijke leegte ervaren. Om dit niet te hoeven voelen gaat het kind op zoek naar iets om deze leegte op te vullen. Vaak zie je dat hij of zij dan onbewust de plek van de ouder inneemt. Hierdoor krijgt het kind een grote verantwoordelijkheid die niet bij hem hoort en kan het voelen als een zware last.

Er is weinig tot geen ruimte meer om te ontdekken, het kind verliest zijn speelsheid en onbevangenheid. Hierdoor sluiten de verschillende laatjes in de ladekast zich terwijl ze uitnodigend open horen te staan om zich te vullen met ontelbare grappige, fijne en onbezorgde belevenissen. Later, blijven ze dicht, of komen ze op een kier te staan en blijkt het een hele klus om ze open te krijgen. Met als gevolg dat het verlangen ook weggedoken blijft en genieten een utopie is.

Terwijl mijn vingers over het toetsenbord gaan en ik dit verhaal tik besef ik me dat ik het verleden niet kan veranderen, maar wel invloed heb op de toekomst.

Spelen betekent voor mij ontdekken, uitproberen en plezier beleven. Net als vroeger met de esdoorn-blaadjes, wat gebeurt er als ik ze omhoog gooi? En dan zo blij zijn als een kind met het resultaat. Op dit moment geeft het schrijven me blijdschap en vrolijkheid. Stoeien met woorden die uit mij stromen en hun weg vinden op het papier.

Ik neem een besluit. Nu, op dit moment. Ik ga weer spelen, ervaren en ontdekken en wie weet kan ik over een tijdje in alle rust antwoord geven op de vraag:

Waar werd jij blij van als kind?

Geplaatst op

Systemisch werk/familieopstellingen

Tijdens mijn Total Coaching opleiding bij Bureau Land & Partners in 2014, kwam ik naast NLP ook in aanraking met systemisch werk. Ik maakte kennis met de theorie van Virginia Satir. Zij is een bekende familietherapeut uit de vorige eeuw die werkte met de familieconstructie. Een gezinslid speelt een “rol” van een ander familielid en op deze wijze worden de gezinsdynamieken zichtbaar. Bijvoorbeeld: als de moeder schreeuwt gaat de dochter een grapje maken om de aandacht af te leiden van de gespannen sfeer die intens voelbaar is. Het kind hoopt hiermee de spanning te breken en meer luchtigheid te creëren.

Onderstaand gedicht, geschreven door Satir raakt mij. 

Ik geloof
dat ik geen groter geschenk kan ontvangen
dan door de ander,
te worden gezien en gehoord

Het grootste geschenk,
dat ik kan geven is
de ander te zien,
te horen, te begrijpen, aan te raken.

Wanneer dat gebeurt
voel ik dat er contact is gelegd.

-Virginia Satir-

Voor mij gaat het hier precies over: gezien en gehoord worden in wie je bent en dan in verbinding zijn met jezelf en de ander.

Na het afronden van mijn Coach opleiding ben ik mij meer gaan verdiepen in de familieopstellingen. Heb veel boeken gelezen en aanvullende cursussen en trainingen gevolgd om dit uiteindelijk toe te passen binnen mijn praktijk. Ik kwam erachter dat het belangrijk is om deze processen eerst zelf te doorwerken zodat je open en vrij kunt werken met de processen van de ander.

Onlangs las ik deze uitleg in Happinez, waarin de vergelijking wordt gemaakt tussen het gezin van herkomst en een kudde wilde dieren op de savanne.
“Wanneer er gevaar op de loer ligt, zorgen de ervaren dieren ervoor dat de kudde bij elkaar blijft en dat de kleintjes beschermd worden. Dit systeem werkt alleen als de hele kudde meewerkt en als de volwassen dieren hun plek innemen, zodat de buitenkant van de kudde gesloten is,” vertelt ze. En dat geldt ook voor het gezin. “Wij mensen zijn ook kuddedieren. Ons oerinstinct zorgt ervoor dat we ons schikken naar het systeem, om zo in veiligheid te blijven.”
(Bibi Schreuder, Bert Hellinger Instituut)

Het systemisch werk en de familieopstellingen hebben mij gegrepen, zo mooi en magisch om dit werk te mogen doen. Het onzichtbare, zichtbaar maken dat is de kern en het geeft zoveel ruimte en lucht. Ik heb dit zelf mogen ervaren en zie dit ik ook dagelijks terug in mijn praktijk. Het blijft moeilijk uit te leggen in woorden, het is écht een kwestie van ervaren. Gelukkig zijn er prachtige boeken over geschreven zoals “Vonken van Verlangen” van Wybe Veenbaas & Joke Goudswaard. 

Wil je meer weten over deze manier van werken en hoe ik dit toepas in mijn praktijk, neem gerust contact met mij op.

Systemische werk -opstellingenwerk -houdt zich bezig met dynamieken in systemen en is een methode om meer helderheid te krijgen in de (ook vaak onbewuste) belemmerde overtuigingen en patronen. Door systemisch te kijken naar je patroon of vraag opent zich een onderliggende waarheid die ruimte, inzicht en nieuwe mogelijkheden brengt. Hoe kun je dit nu zien, ons leven speelt zich af in systemen? Je gezin van herkomst en je familie een systeem, maar ook de organisatie waar je werkzaam bent of de sportvereniging waar je lid van bent. 
Symptomen zoals bijv. moeilijk je grenzen kunnen aangeven, of het hebben van een groot verantwoordelijkheidsgevoel worden veroorzaakt door dynamieken in familiesystemen. Dit alles speelt op onbewust niveau, je bent je dit niet bewust. 
Door een vraagstuk op te stellen ga je zien hoe familiebanden en systemen war je deel van uitmaakt jou beïnvloeden en hoe je daar je eigen weg in kunt gaan. Een opstelling maakt het tot dan toe onzichtbare zichtbaar en daarin ligt een grote transformerende kracht, zowel voor de vraagsteller als de andere aanwezigen. Het enige wat je daarvoor nodig hebt is een open houding en een gezonde dosis nieuwsgierigheid.