Categorie: Blogs

Geplaatst op

Gevangen

Na een lange wandeling nestel ik mij in mijn zachte teddy deken met een mok dampende thee op de bank. Ik staar naar buiten en even is er hélemaal niets.

Alleen ik, zonder gedachten, leeg. Het voelt als alleen aandacht te hebben voor dát wat er is. Een containerboot die voorbij vaart. Mijn buurmeisje die buiten aan het oefenen is met haar splinternieuwe roze rolschaatsen en de takken van de bomen die meedeinen op het ritme van de wind.

Is dit wat wordt gezegd ‘in het moment zijn?’ Is dit ontspanning? Dit ben ik niet zo gewend. Vrijwel meteen plopt ook het bekende stemmetje op in mijn hoofd. “Je bent lui, je bent egoïstisch” op harde toon dringen deze zinnen mijn hoofd binnen.

In een fractie van een seconde vult de leegte die ik even mocht ervaren, zich met talloze gedachten. Ik realiseer me dat ik altijd van alles moet en daardoor mezelf voortdurend druk opleg. Lummeltijd, op de bank mijmeren, zonder doel buiten zijn en schrijven. De dingen waar ik blij van word parkeer ik.

‘Het verlangen is zo groot, maar het moeten blijkt sterker’

Opeens hoor ik de stem van mijn oma: “Je hebt niets te willen, je bent nog maar een kind” Ik baal hier van, is het nu wéér zo’n overtuiging die me parten speelt? Ik ben er zo klaar mee om hier telkens mee geconfronteerd te worden. Ik wil niet steeds terug kijken, ik wil vooruit met mijn blik gericht op de toekomst.

Er ontstaat een onrustig en borrelend gevoel in mijn buik. De spieren in mijn keel trekken zich samen, het is alsof het mij belemmert om te spreken. Dit zijn herkenbare gevoelens en ik heb de neiging om ze weg te drukken omdat ik dit niet wil voelen.

Herken je dit? Je lichaam geeft signalen en je duwt het weg, wil het niet voelen. Want wat zal er gebeuren er als je dit allemaal gaat voelen. Kun je je dan nog staande houden?

Vaak is dit is een onbewuste reactie, je overlevingsmechanisme. Inmiddels herken ik de signalen en weet ik dat ik hier een bewuste keuze in heb. Ik kan besluiten om het weg te duwen óf het er te laten zijn en zo te ervaren wat er ontstaat. Als ik een betekenis geef aan deze gevoelens kom ik uit bij emoties als boosheid, onmacht en verdriet.

Durf ik dit toe te laten? Heb ik hier hulp bij nodig? Wie zou mij hiermee kunnen ondersteunen?

Het stellen van deze vragen helpt mij om het gevoel dat naar boven komt te erkennen in plaats van weg te stoppen. Alle antwoorden liggen opgeslagen in jezelf. Het enige wat je hoeft te doen is vragen stellen en luisteren.

het is er allemaal al
het is er allemaal
het is er
het is

Nu ik mijn gedachten de vrije loop laat besef ik dat ik mezelf ontelbare keren vast zet. Mijn hoofd, de plek waar mijn kennis en ervaringen opgeslagen liggen. Emoties die mij op verschillende momenten herinneren aan dat waar naar ik verlang. En mijn intuïtie die mij altijd de weg wijst.

Hoe kan ik deze drie krachten laten samenspelen?

Ik nestel mij als een rups in zijn cocon nog dieper in mijn deken. Ik voel mij veilig en geborgen. Ik stel mezelf de vraag hardop en laat de trilling van de woorden hun weg vinden. Als een warme wind vinden vertrouwen en rust hun plek in mijn lichaam. De deur staat op een kier.

Geplaatst op

Waar werd je blij van als kind?

Een vraag die mij veelvuldig werd gesteld de afgelopen tijd. Toeval, of is het tijd om dit verlangen eens aan te gaan kijken? Elke keer overvalt deze vraag me, val ik stil, begint mijn hart als een razende te kloppen en maakt een lichte golf van paniek mij meester.

De rauwheid van herinneringen uit mijn jeugd vinden een weg naar boven als antwoord op die vraag. Laat ik die minder mooie herinneringen toe of kies ik ervoor om het diep weg te stoppen. Aan mij steeds de keus.

Waar is de lichtheid en het speelse gebleven? Deze zal ergens zijn, maar waar? Ergens diep verstopt, of ligt het dichter aan de oppervlakte en wil ik het (nog) niet zien?

Het is een miezerige herfstdag, begin december. Gehuld in een warme jas, zachte sjaal en mijn gebloemde regenlaarzen trotseer ik de gure wind. In de natuur mijn zintuigen prikkelen: wat neem ik waar? wat valt mij op? wat ruik ik? Plotseling valt mijn oog op een esdoorn-zaadje dat voor mij op de grond ligt. Er ontstaat een warm gevoel in mijn buik en een glimlach op mijn gezicht. Mijn herinneringen nemen me mee terug.

Met mijn opa maakte ik als klein meisje regelmatig wandelingen. In de herfst zochten we kastanjes, bladeren en eikeltjes om een herfstschaal te maken als verrassing voor oma. Zo ontdekte ik dat esdoorn-zaadjes op helikoptertjes lijken. Ik vermaakte mezelf uitstekend met het omhoog gooien van de zaden en dan te zien dat zij door hun propellervorm naar beneden dwarrelen.

Dan herinner ik mij opeens een kinderliedje:

Helikopter, helikopter mag ik met je mee omhoog. Hoog in de wolken wil ik wezen, hoog in de wolken wil ik zijn. Helikopter, helikopter, vliegen is zo fijn.

Waar komt dit nu weer vandaan? Mijn hoofd gaat meteen op zoek naar een verklaring, ik bemerk irritatie. Ik duw dit gevoel weg, deze irritatie mag er van mij niet zijn. Het lijkt te werken. Het onrustige, geïrriteerde gevoel verdwijnt om vervolgens als een boemerang terug te slaan. De spieren in mijn keel knijpen zich samen, ik bal mijn vuisten en verzet me als een malle hiertegen. Ik laat het er even zijn.

Minutenlang weet ik me geen raad en de intensiteit en irritatie wordt heviger en heviger. Op het moment dat het te heftig wordt en ik overweeg om het wederom weg te duwen lijkt het zijn hoogtepunt te bereiken. Ik voel hoe de spieren in mijn lichaam zich langzaam ontspannen en de rust terugkeert.

Helikopter, helikopter mag ik met je mee omhoog?

Dan dwarrelt er een wit veertje voor mijn neus naar beneden. Ik raap het op en voel de zacht- en lichtheid. Meteen plopt de vraag op: “Mag het ook speels en luchtig zijn?” Ik voel de zware last van mijn schouders glijden en er ontstaat ruimte.

Wanneer je opgroeit in een gezin waar één of beide ouders niet aanwezig zijn door bijvoorbeeld een scheiding of overlijden, kan een kind zich eenzaam voelen en een innerlijke leegte ervaren. Om dit niet te hoeven voelen gaat het kind op zoek naar iets om deze leegte op te vullen. Vaak zie je dat hij of zij dan onbewust de plek van de ouder inneemt. Hierdoor krijgt het kind een grote verantwoordelijkheid die niet bij hem hoort en kan het voelen als een zware last.

Er is weinig tot geen ruimte meer om te ontdekken, het kind verliest zijn speelsheid en onbevangenheid. Hierdoor sluiten de verschillende laatjes in de ladekast zich terwijl ze uitnodigend open horen te staan om zich te vullen met ontelbare grappige, fijne en onbezorgde belevenissen. Later, blijven ze dicht, of komen ze op een kier te staan en blijkt het een hele klus om ze open te krijgen. Met als gevolg dat het verlangen ook weggedoken blijft en genieten een utopie is.

Terwijl mijn vingers over het toetsenbord gaan en ik dit verhaal tik besef ik me dat ik het verleden niet kan veranderen, maar wel invloed heb op de toekomst.

Spelen betekent voor mij ontdekken, uitproberen en plezier beleven. Net als vroeger met de esdoorn-blaadjes, wat gebeurt er als ik ze omhoog gooi? En dan zo blij zijn als een kind met het resultaat. Op dit moment geeft het schrijven me blijdschap en vrolijkheid. Stoeien met woorden die uit mij stromen en hun weg vinden op het papier.

Ik neem een besluit. Nu, op dit moment. Ik ga weer spelen, ervaren en ontdekken en wie weet kan ik over een tijdje in alle rust antwoord geven op de vraag:

Waar werd jij blij van als kind?

Geplaatst op

Mag ik jou een knuffel geven?

Mensen zijn sociale wezens die aan elkaar zijn verbonden door hun emoties en we hebben dagelijks contact nodig dat onze relaties bevestigt en ons geliefd laat voelen.
(Psychologie, september 2016)

Ze zit voor mij en kijkt naar de grond, ik zie strakke trekken in haar witte gezicht. Wanneer zij zich voorstelt zie ik een afwachtende, moeilijk te vangen blik in haar ogen die mij op een bepaalde manier bezig houdt. Ze straalt eenzaamheid , pijn en verdriet uit en dat herken ik.
Een aantal jaren geleden had ik misschien gedacht: ze wil geen contact, zij is liever alleen, het lijkt een harde vrouw, maar niet te dicht in de buurt komen. Dat is mijn eerste reactie op het gedrag dat ik zie bij haar. 
Is het eerlijk om nu al een definitief beeld te vormen over dat wat ik slechts waarneem. Het kan ook mijn beperkende gezichtsveld zijn, toch? Hoe zou ik het vinden als iemand op basis van de eerste indruk zijn beeld al over mij heeft gevormd? 

Lees verder “Mag ik jou een knuffel geven?”
Geplaatst op

De slapende vulkaan begint te fluisteren

Het is donderdagavond, na een aantal warme dagen is de buitentemperatuur aardig gedaald, maar binnen is het nog warm. De voorafgaande zwoele dagen zijn duidelijk voelbaar in de ruimtes in huis. Ik loop mijn praktijkruimte binnen, steek een paar kaarsjes aan en ga zitten in mijn favoriete stoel voor het raam. Ik heb nog een paar minuten voordat mijn klant Peter voor de deur zal staan. 

Dit zijn altijd de meest waardevolle minuutjes. Ik ga zitten, sluit mijn ogen en ik stem af op wat er komen gaat. In stilte, dichtbij mezelf komen en voelen wat er is en mag ontstaan.

Lees verder “De slapende vulkaan begint te fluisteren”
Geplaatst op

Stilte, geen woorden, alleen in gedachten …. zijn.

Het is zondag, vroeg in de ochtend, mijn vrije dag. Er drijven wolken in de lucht en het is frisjes buiten in tegenstelling tot de afgelopen week toen de tropische temperaturen mij en velen met mij liet uitputten. Ik heb zin in de dag: geen plannen en kijken wat er mag ontstaan. Ik zit voor het raam in mijn favoriete petrol kleur fauteuil en met een dampende kop koffie in mijn hand kijk ik uit over het water. 
Plezierbootjes varen langzaam voorbij. Een vrouw met een stralende glimlach zwaait naar mij. Ze is gehuld in een fleurige oranje en gele bloemenjurk. Een log containerschip ligt pal voor ons huis geduldig te wachten tot de sluis opengaat. Meeuwen dansen in de lucht en een witte reiger met zijn lange ranke hals zoekt een plekje aan de kade.

Zonder aanleiding pak ik mijn telefoon van de tafel…
Een appje. Het is alsof in één teug het bloed uit mijn lichaam wegtrekt. Ik word ijskoud, voel kippenvel van mijn kruin tot aan de tenen. Mijn ogen schieten vol. Ik zit als verdoofd. Een onmenselijk verdriet sluiert zich over mij heen.

Lees verder “Stilte, geen woorden, alleen in gedachten …. zijn.”
Geplaatst op

Een traan van dankbaarheid

Een inspiratiebord maken helpt mij altijd om zaken helder te krijgen. Plaatjes uitscheuren op gevoel en intuïtie en niet nadenken geeft mij de mogelijkheid om te associëren. Dit is een krachtig hulpmiddel om los te komen van mijn gedachten en overtuigingen en om mijn creatieve brein de kans te geven zich te ontplooien. 

Zo maakte ik er vorige week één tijdens de blogcursus. 

Lees verder “Een traan van dankbaarheid”
Geplaatst op

Uitstelgedrag, een cadeau of een last?

Bijna 14 dagen geleden verliet ik na een productieve avond het prachtige pand aan de Vismarkt in Groningen. Vol goede moed en veel tips en positieve ervaringen rijker had ik er alle vertrouwen in dat ik een blog zou kunnen schrijven over uitstelgedrag. Dit onderwerp is mij niet vreemd en tijdens de cursus werd de vraag gesteld: “Hoe deed jij dit vroeger op school?”

Lees verder “Uitstelgedrag, een cadeau of een last?”
Geplaatst op

Een ziekte woont in je huis.

Ik zie je staan, achter in de tuin. Je rug licht gebogen en in je rechter hand het ijzeren hengsel van een geel, bruin gekleurde emmer. De magere man met schouders die als bonkige botten het silhouet bepalen. Zijn kalende hoofd steekt af boven het rode shirt. Even lekker naar buiten, het ademen van de avondlucht. Een beetje aanrommelen in de tuin, de plantjes verblijden met een douche van water na deze zonnige dag en de laatste onkruidsprietjes uit de grond trekken. De zinnen verzetten, één zijn met de natuur, die er altijd is.

Lees verder “Een ziekte woont in je huis.”